Polityka. Pomocnik historyczny. Tadeusz Kościuszko nr 2

Polacy, specjaliści od powstań, mają na swoim koncie te nazwane od miesiąca, w którym chwycili za broń (listopadowe, styczniowe),i te ochrzczone od miejsca walk (wielkopolskie, śląskie). Tylko jedno nazwali od osoby przywódcy – kościuszkowskie. Już wtedy, w 1794 r., było jasne, że insurekcja to on – charyzmatyczny lider. Jego podobizny noszono na broszkach, klamrach pasów, wpinano w klapy surdutów, wieszano w salonach. I dla Rosjan, i dla Polaków było jasne, że wzięcie do niewoli Tadeusza Kościuszki przesądza o końcu walk o niepodległość Rzeczpospolitej.
W 2017 r. upływa od jego śmierci 200 lat. Kościuszko był człowiekiem na wskroś nowoczesnym; wykształcony inżynier wojskowy o ścisłym umyśle nowatorskie rozwiązania z powodzeniem wprowadzał w czasie wojny w Ameryce Północnej. Wychowany w kulturze sarmackiej wybrał coś jej przeciwnego – idee republikańskie i wiarę w Najwyższą Istotę, która nie ingeruje w losy ludzi. Swoją epokę wyprzedzał, wyczuwając nadchodzące polityczno-społeczne zmiany. W testamencie zostawionym prezydentowi USA Thomasowi Jeffersonowi zlecił wyzwolenie murzyńskich niewolników (czego ten nie wykonał) na 50 lat przed zniesieniem niewolnictwa w Stanach. W testamencie pozostawionym krewnym nakazał zniesienie pańszczyzny w przekazywanym im majątku (krewni zaskarżyli tę wolę i wygrali) na prawie pół wieku przed zmianą przepisów prawa dotyczących chłopów.